Skip to main content
ΝΕΟΤΕΡΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Οι BRICS και ο μύθος του πολύ-πολικού κόσμου

Ιούλιος, 20 2014
brics-1.jpg

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (20 Ιουλίου 2014)


ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

O μύθος ότι ζούμε σε ένα πολυπολικό κόσμο (ή έστω σε ένα υπό εκκόλαψη παρόμοιο κόσμο) καλλιεργείται έντονα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης. Το περίεργο όμως είναι ότι ο μύθος αυτός δεν καλλιεργείται μόνο από την Υπερεθνική Ελίτ (δηλαδή, βασικά τις ελίτ που εδράζονται στις χώρες της «Ομάδας των 7»), ―η οποία έχει, βέβαια, κάθε λόγο να συγκαλύψει την τρομακτική συγκέντρωση οικονομικής, πολιτικό-στρατιωτικής, αλλά και πολιτιστικής δύναμης στα χέρια της, στην διαδικασία για την δημιουργία μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης. Αντίθετα, τον καλλιεργούν, για τους δικούς τους βέβαια λόγους, και οι ελίτ των δήθεν εναλλακτικών στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης πόλων, δηλαδή βασικά οι ελίτ των χωρών της Ομάδας BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική). Οι χώρες αυτές στην πολύ πρόσφατη διάσκεψη κορυφής στην Βραζιλία ανήγγειλαν την ίδρυση μας αναπτυξιακής Τράπεζας ανταγωνιστικής της Παγκόσμιας Τράπεζας που ελέγχει η Υ/Ε, έστω και αν το αρχικό κεφάλαιό της των 50 δις δολλ. είναι λιγότερο από το ένα τέταρτο αυτού της Παγκόσμιας Τράπεζας (225 δις δολλ.), και ότι ακόμη και όταν θα ολοκληρωθούν οι διαδικασίες και θα φθάσει τα 100 δις δολλ. πάλι θα είναι λιγότερο από το μισό. Ανάλογα ισχύουν και για το αποθεματικό κεφάλαιο που αναγγέλθηκε για την κάλυψη έκτακτων αναγκών στην περίπτωση νομισματικών κρίσεων κ.λπ.. 

Όμως, παρά το γεγονός ότι οι πέντε χώρες BRICS αντιπροσώπευαν σχεδόν 3 δισεκατομμύρια ανθρώπων (42% του παγκόσμιου πληθυσμού), με ένα συνδυασμένο ονομαστικό ΑΕΠ, που αντιπροσωπεύει 20% του παγκόσμιου ΑΕΠ και με συνολικές επενδύσεις που αντιπροσωπεύουν μόνο 11% των παγκόσμιων επενδύσεων, ο βαθμός υπερεθνικής κυριαρχίας που εξασφαλίζουν οι χώρες αυτές είναι οριακός αν όχι μηδαμινός. Δηλαδή, οικονομικής κυριαρχίας (με βάση την δύναμη των πολυεθνικών που ελέγχουν), πολιτικό-στρατιωτικής δύναμης (με βάση τον έλεγχο που ασκούν στους μεγάλους διεθνείς πολιτικό-στρατιωτικούς οργανισμούς (ΟΗΕ, Κομισιόν, ΝΑΤΟ κ.λπ.), μιντιακής δύναμης (που εξαρτάται από τα ελεγχόμενα διεθνή ΜΜΕ) και πολιτιστικής δύναμης (με βάση τις βιομηχανίες παραγωγής διεθνούς κουλτούρας που ελέγχουν).

Ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα σε σχέση με τον βαθμό εθνικής κυριαρχίας που απολαύουν, ο οποίος εξαρτάται από τον βαθμό οικονομικής αυτοδυναμίας τους καθώς και της εθνικής πολιτικό-στρατιωτικής και τεχνολογικής ισχύος τους. Η μόνη χώρα μεταξύ των χωρών BRICS με ένα απομεινάρι εθνικής κυριαρχίας ανάμεσά τους, δεδομένης της ισχυρής της στρατιωτικής, τεχνολογικής και εκπαιδευτικής βάσης, καθώς και των τεράστιων ενεργειακών πόρων της, είναι η Ρωσία. Έτσι, όχι μόνo οι BRICS είναι (εκτός Ρωσίας) εντελώς ενσωματωμένες στη ΝΔΤ, χωρίς να μοιράζονται οποιονδήποτε σημαντικό βαθμό υπερεθνικής κυριαρχίας (οικονομικής, πολιτικής, μιντιακής και πολιτιστικής δύναμης σε υπερεθνικό επίπεδο) αλλά ακόμη χειρότερα, η εθνική κυριαρχία τους είναι καταφανώς υποδεέστερη εκείνης της Ρωσίας.

Οι νέες σφαγές Υπερεθνικής Ελίτ και Σιωνιστών

Ιούλιος, 13 2014
116750083_01_356645c.jpg

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (13 Ιουλίου 2014)


 

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) ―βασικά οι ελίτ που ορμώνται από τις χώρες της «Ομάδας των 7», δηλ. ΗΠΑ, ΕΕ κ.λπ. και τα όργανά τους στη φασιστική Χούντα που εγκατέστησαν στο Κίεβο― από τη μια μεριά, και οι Σιωνιστές από την άλλη, αυτή τη στιγμή διεξάγουν νέες σφαγές στην Ουκρανία και τη Παλαιστίνη αντίστοιχα, οι οποίες χαρακτηρίζονται από πολλές σημαντικές ομοιότητες.

Η πρώτη ομοιότητα είναι ότι και οι δύο αυτές σφαγές στρέφονται βασικά ενάντια σε λαούς και όχι εμπόλεμους, όπως ασύστολα ψεύδονται οι σφαγείς. Δηλαδή, τον λαό της Ανατολικής Ουκρανίας που τόλμησε να μην αναγνωρίσει τη φασιστική Χούντα που τους επέβαλε η Υ/Ε, μέσα από ένα «πραξικόπημα από τα κάτω», το οποίο στη συνέχεια «νομιμοποίησε» με τις ψήφους των δυτικόφιλων Ουκρανών της Δυτικής Ουκρανίας (γνωστών για τη στήριξη των ναζιστών στον πόλεμο) που εξέλεξαν πρόεδρο ένα γνωστό κλεπτοκράτη πολυεκατομμυριούχο. Αντίθετα, οι πολίτες της Ανατολικής Ουκρανίας, η οποία αποτελεί τη βιομηχανική βάση της χώρας και του προλεταριάτου της, που μένει πιστό στα ιδεώδη και τις αξίες ης Σοβιετικής επανάστασης, απείχαν από την εκλογική παρωδία και ξεκίνησαν αντάρτικο με ελάχιστη βοήθεια από την Ρωσία που μέχρι σήμερα τηρεί βασικά παθητική στάση μπροστά στη σφαγή τους. Η αναπόφευκτη συνέπεια είναι εκατοντάδες θύματα που, ακόμη και με επίσημα στοιχεία, είναι στη μεγάλη πλειοψηφία τους άμαχοι πολίτες και γυναικόπαιδα. Αντίστοιχα, οι Σιωνιστές σφαγείς της Παλαιστίνης έχουν σκοτώσει μέσα σε τρεις μέρες 90 πολίτες, από τους οποίους σχεδόν οι μισοί είναι γυναικόπαιδα. Παρόλα αυτά συνεχίζουν την αμείλικτη σφαγή για να στηρίξουν το ρατσιστικό κράτος τους (που, από τη γένεσή του, θεμελιώθηκε στην εθνοκάθαρση ενός άλλου λαού) με δηλωμένο στόχο να αντιμετωπίσουν τον «θανάσιμο» κίνδυνο που διατρέχουν από τις ...στρακαστρούκες των Παλαιστινίων που μέχρι τώρα δεν έχουν ανοίξει ούτε μύτη Ισραηλινού!

H δεύτερη σημαντική ομοιότητα είναι ότι και οι δύο σφαγές έχουν, τουλάχιστον ως έμμεσο στόχο, την εθνοκάθαρση των δύο λαών (Ρωσσόφωνων στην Ουκρανία και Παλαιστινίων), μολονότι ο άμεσος στόχος είναι η ενσωμάτωση της Ουκρανίας στην ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και η παγίωση του Ισραηλινού απαρτχάιντ αντίστοιχα. Η συστηματική προσπάθεια εθνοκάθαρσης προκύπτει όχι μόνο από το γεγονός ότι η σφαγή και στις δύο περιπτώσεις στρέφεται βασικά ενάντια σε λαούς, και όχι τους αντάρτες, αλλά και από το γεγονός ότι οι λαοί αυτοί χαρακτηρίζονται συλλήβδην ‘τρομοκράτες’ ή ‘υπάνθρωποι’. Και αυτό επειδή αγωνίζονται για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης που το κατοχυρώνει ως πρωταρχικό δικαίωμα ακόμη και ο Καταστατικός Χάρτης του ΟΗΕ. Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι, όπως δήλωσε ανώτατο στέλεχος της Χούντας, οι μαζικά συλλαμβανόμενοι πολίτες στις ανακαταλαμβανόμενες περιοχές θα «φιλτράρονται» σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για τις πεποιθήσεις τους και συνακόλουθη ανάλογη μεταχείριση. Είναι, όμως, ιστορικά δεδομένο ότι προϋπόθεση της επιτυχίας μιας εθνοκάθαρσης είναι η προηγούμενη τρομοκράτηση του λαού, η οποία τον εξαναγκάζει να εγκαταλείψει τις προγονικές εστίες του, όπως συνέβη με τους Παλαιστινίους από το 1948 μέχρι σήμερα, και όπως συμβαίνει τώρα στην Ουκρανία, με τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από την Ανατολική Ουκρανία προς τη Ρωσία. ...Συνέχεια »

Ο μύθος της ανερχόμενης Κινεζικής υπερδύναμης

Ιούλιος, 05 2014
images-china.jpg
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (6 Ιουλίου 2014)

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_07_0...

Ένας ευρύτατα καλλιεργούμενος μύθος από την Υπερεθνική Ελίτ (αλλά και την κοινοβουλευτική Χούντα που πρόσφατα βρήκε την... σωτηρία μας στις Κινεζικές επενδύσεις) είναι αυτός της Κινεζικής υπερδύναμης. Με αυτό τον τρόπο, η Υ/Ε συγκαλύπτει την πραγματική μονοπώληση της οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής δύναμης στα χέρια της, ενώ συγχρόνως καλλιεργεί και τον παράπλευρο μύθο ενός δήθεν πολύ-πολικού κόσμου, που τον πιστεύουν ακόμη και οι Κινέζοι και οι Ινδοί! Όμως, σήμερα, ακόμη και η Ρωσία που έχει καλύτερες οικονομικές προϋποθέσεις από αυτές τις χώρες (λόγω του μεγαλύτερου βαθμού οικονομικής αυτοδυναμίας της), αλλά και πολιτικό-στρατιωτικές προϋποθέσεις (λόγω του Σοβιετικού παρελθόντος της), ανακαλύπτει ότι δεν έχει επιλογή παρά να υποκύπτει στις θελήσεις της Υ/Ε, η οποία μπορεί και τιμωρεί με οικονομικές κυρώσεις ακόμη και τον Πούτιν, όπως χθες τον Σαντάμ και τον Καντάφι (τους οποίους ήδη ξεφορτώθηκε) τον Ασσάντ και τους αγιατολλάδες.

Αυτό, φυσικά, ισχύει στον βαθμό που η Ρωσία θέλει να παραμένει μέλος της ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όπως επιβάλλουν οι θιασώτες της παγκοσμιοποίησης μέσα στην ελίτ της, που σήμερα φαίνεται είναι κυρίαρχοι σε σχέση με τους «εθνικιστές». Είναι, δηλαδή, τώρα ξεκάθαρο ότι εάν η Ρωσία δεν επανέλθει στην οικονομική αυτοδυναμία της ΕΣΣΔ, και δεν κόψει κάθε δεσμό με την παγκοσμιοποίηση και τους θεσμούς της (π.χ. ΠΟΕ) είναι καταδικασμένη να αποτελεί την «τσόντα» της Υ/Ε στην Ομάδα των «7+1», από την οποία μάλιστα την απέβαλαν πάλι, μέχρι να «συνετιστεί» ο Πούτιν που «αμάρτησε» με την συνένωση της Κριμαίας. Και αυτό, όταν η Υ/Ε ήδη ενσωματώνει πλήρως ολόκληρη την Ουκρανία στην ΕΕ και έχει ξεκινήσει σφαγή για την υπόταξη των αντιστεκόμενων εργατών στην Ανατολική Ουκρανία που μάχονται ενάντια σε έναν ολόκληρο στρατό και τις ειδικές δυνάμεις της Υ/Ε, με ελάχιστη βοήθεια από τη Ρωσία, της οποίας η ελίτ τρέμει τις δυτικές οικονομικές κυρώσεις,

Η Κίνα (όπως και η Ινδία) είναι χώρες με οριακό, αν όχι μηδενικό έλεγχο στην υπερεθνική (οικονομική, πολιτικοστρατιωτική, πολιτιστική, μιντιακή) δύναμη, γι’ αυτό βέβαια, και βασικά, αγνοούνται από τα κέντρα αποφάσεων στην Υ/Ε. Ο πελώριος πληθυσμός τους αποτελείται, από τη μια μεριά, από εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων στο όριο σχεδόν της επιβίωσης, και από την άλλη το «οικονομικό θαύμα» —που συναπαρτίζουν μερικές εκατοντάδες δισεκατομμυριούχων και οι (αναλογικά) μικρές, αλλά ιδιαίτερα καταναλωτικές και φιλοχρήματες, μεσαίες τάξεις τους που είναι συγκεντρωμένες σε μερικά αστικά κέντρα-βιτρίνες με τους ουρανοξύστες τους κ.λπ....Συνέχεια »

Η ολοκλήρωση της καταστροφής του Ιράκ από την Υ/Ε

Ιούνιος, 22 2014
isis-life1_wide-bc61f95de1e6fffc636659df67ccdcb767104223-s40-c85.jpg

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (29 Ιουνίου 2014)


ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Μέσα στον ορυμαγδό του αποπροσανατολισμού από την Υπερεθνική Ελίτ (στον οποίο, όπως πάντα με τους πολέμους της, μετέχει σύσσωμη και η εκφυλισμένη “Αριστερά”) η πραγματική σημασία των γεγονότων στο Ιράκ θάβεται κάτω από τόνους αναληθών και ημί-αληθών ισχυρισμών. Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει σήμερα στο Ιράκ δεν είναι ούτε θρησκευτικός πόλεμος μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών, ούτε αντιτρομοκρατικός πόλεμος κατά των τζιχαντιστών (ISIS). Αντίθετα, η Υ/Ε μπήκε τώρα στην τελική φάση ολοκλήρωσης του σχεδίου καταστροφής των Αραβικών καθεστώτων που στηριζόντουσαν σε εθνικό-απελευθερωτικά κινήματα (Μπααθικά καθεστώτα στο Ιράκ και στη Συρία, Γκανταφικό καθεστώς στη Λιβύη) ή υποταγής τους στη ΝΔΤ (Ιράν). Ο βασικός στόχος ήταν η πλήρης ενσωμάτωσή τους στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Τα μέσα περιελάμβαναν από τη στρατιωτική εισβολή, μέχρι τους κτηνώδεις ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς και «επαναστάσεις από τα κάτω».

Αυτόν τον στόχο τον είχε διακηρύξει ήδη από το 2003, στις παραμονές της εισβολής στο Ιράκ, η Charlene Barshefsky (εκπρόσωπος των ΗΠΑ στα θέματα Εμπορίου, σε άρθρο της με τον εύγλωττο τίτλο «η Μέση Ανατολή ανήκει στην παγκόσμια οικονομία» (Νew York Times, 22/2/2003). Όπως τόνιζε τότε, η Μέση Ανατολή είχε περισσότερα θεσπισμένα εμπόδια στο εμπόριο από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου και, με την εξαίρεση του Ισραήλ και της Τουρκίας, 8 από τις 11 μεγαλύτερες χώρες της Μέσης Ανατολής ήταν εκτός της ΠΟΕ (Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου) που έχει θεσπίσει η Υ/Ε για να επιβάλλει τους κανόνες της παγκοσμιοποίησης και κυρίως την ελευθερία κίνησης εμπορευμάτων. Ακόμη, oι ξένες επενδύσεις στο σύνολο σχεδόν του Μουσουλμανικού κόσμου ήταν σχεδόν όσες και στη Σουηδία. Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο ότι το συμπέρασμα του άρθρου ήταν ότι «ο Μπους θα έπρεπε να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία (της εισβολής) ώστε να συμπληρώσει τον πόλεμο ενάντια στη τρομοκρατία με την εισαγωγή του εμπορίου και της οικονομικής φιλελευθεροποίησης στη περιοχή...οι ΗΠΑ θα έπρεπε να καταστρώσουν μια ολοκληρωμένη μακροπρόθεσμη στρατηγική για να επανέλθει η Μέση Ανατολή στη παγκόσμια οικονομία». ...Συνέχεια »

Ο Ομπάμα και η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης

Ιούνιος, 15 2014
arsenyiy-obama-400x267-300x267.jpg

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (15 Ιουνίου 2014)


ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Ο πρόσφατος λόγος του Ομπάμα, στη Στρατιωτική Ακαδημία του West Point, επιβεβαιώνει απόλυτα την ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης, όπως την έχω περιγράψει επανειλημμένα από τη στήλη αυτή. Όπως τόνισε στο λόγο του ο εγκληματίας πολέμου (Λιβύη, τηλεκατευθυνόμενα αεροπλάνα-δολοφόνοι, Γκουαντάναμο κ.λπ.) και…Νομπελίστας Ειρήνης, «η Αμερική δεν αγωνίζεται απλά για τη σταθερότητα και την απουσία συγκρούσεων, ανεξάρτητα από κόστος. Αγωνίζεται επίσης για μια πιο διαρκή ειρήνη, που μπορεί να είναι μόνο το αποτέλεσμα της παροχής ευκαιριών και ελευθερίας παντού στο κόσμο». Με άλλα λόγια, μια πιο διαρκής ειρήνη μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσα από την παγκόσμια επέκταση της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όπου οι ελεύθερες αγορές (κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας) είναι το μαγικό ραβδί που μοιράζει ευκαιρίες και ελευθερία. Και για να μην αφήσει καμιά αμφιβολία εξήγησε ακόμη σαφέστερα τι εννοεί: «η στήριξη της Αμερικής στη δημοκρατία και στα ανθρώπινα δικαιώματα ξεπερνά τον ιδεαλισμό —στην πραγματικότητα αφορά την εθνική ασφάλεια. Οι πιο στενοί μας φίλοι είναι δημοκρατικές χώρες που είναι πολύ λιγότερο πιθανό να ξεκινήσουν πόλεμο σε σχέση με τα μη δημοκρατικά καθεστώτα. Οι ελεύθερες και ανοικτές οικονομίες έχουν καλύτερη αποδοτικότητα και γίνονται τελικά αγορές για τα προϊόντα μας. Ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα είναι το αντίδοτο στην αστάθεια και τις αδικίες που τροφοδοτούν τη βία και τη τρομοκρατία».

O Τάκης Φωτόπουλος στο ΣΥΡΟΣ TV

Ημερομηνία: 
Ιούνιος 2014

Ο Τάκης Φωτόπουλος στην Εκπομπή "Επί της Ουσίας", με τον Απόστολο Χατζηπαρασκευαΐδη, SyrosTV1 (Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014).

YouTube: http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=ILynmLmeJ-g ...Συνέχεια »

Η εξέγερση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης

Ιούνιος, 01 2014
Ashton-Ukraine-620x264-300x127.png

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (1 Ιουνίου 2014)


http://www.inclusivedemocracy.org/fotopoulos/greek/grE/gre2014/2014_06_01.html

Όταν την περασμένη Κυριακή έγραφα σε αυτήν τη στήλη ότι «οι εκλογές της 25ης του Μάη θα μείνουν ιστορικές για το πανευρωπαϊκό κύμα ενάντια στην Ε.Ε.» ούτε και εγώ περίμενα το μέγεθος του πολιτικού σεισμού που θα ακολουθούσε. Ότι, δηλαδή, στις δύο μεγαλύτερες, μετά την Γερμανική, Ευρωπαϊκές οικονομίες (Βρετανική, Γαλλική) θα έρχονταν πρώτα τα κόμματα εκείνα που έθεταν καθαρά θέμα εξόδου από την ΕΕ με ποσοστά 25-30% των ψηφοφόρων, και ότι σχεδόν σε όλες τις άλλες χώρες στην Ένωση (εκτός από «προοδευτικά λουλούδια» σαν τη Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες που ασχολούνται με τη σφαγή του Ουκρανικού λαού με τις ευλογίες της ΕΕ) παρόμοια κόμματα θα συγκέντρωναν πρωτόγνωρα αντί-ΕΕ ποσοστά. Δηλαδή, ποσοστά που φανέρωναν μια μαζική εξέγερση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης ενάντια στον κύριο εκφραστή στην Ευρώπη της Νέας Διεθνούς Τάξης της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Δυστυχώς, η χώρα μας δεν μετείχε σε αυτήν την εξέγερση, χάρη στην εξαπάτηση της ενσωματωμένης «Αριστεράς» που γιορτάζει σήμερα τη «νίκη» της να καταφέρει να αποπροσανατολίσει μεγάλο τμήμα από τα λαϊκά στρώματα ως προς το ότι η αιτία της καταστροφής τους δεν είναι η ίδια η ΕΕ, αλλά οι «κακές» πολιτικές των «κακών» Μέρκελ κ.λπ.. Και σε αυτήν την εξαπάτηση συμμετείχε σύσσωμη η «Αριστερά» (εκτός ΚΚΕ) και τα παρακλάδια της, αφού κανένα από τα κόμματά της (ΣΥΡΙΖΑ) και κομματίδια (Ανταρσύα, ΕΠΑΜ, Πλάνο Β κ.λπ.) δεν τόλμησε να εντοπίσει τα αίτια της καταστροφής στην ίδια την ένταξή μας στην ΕΕ, και είτε ζητούσαν να μετατραπεί η ΕΕ σε «καλή» και να μας χαρίσει μεγάλο τμήμα του Χρέους ή το πολύ να βγούμε από την Ευρωζώνη αλλά να μείνουμε στην ΕΕ για ακαθόριστο διάστημα ―γεγονός που δεν θα ακύρωνε βέβαια τις βασικές «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» που πέρασαν τα Μνημόνια και οδήγησαν στη σημερινή εξαθλίωση....Συνέχεια »

Πανευρωπαϊκό Δημοψήφισμα ενάντια στην ΕΕ

Μάης, 24 2014
Euroscepticism-EU.jpg

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (24-25 Μαΐου 2014)


ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Οι εκλογές της 25 Μάη θα μείνουν ιστορικές για το πανευρωπαϊκό κύμα ενάντια στην ΕΕ που, σύμφωνα με όλες τις προβλέψεις, θα βγάλουν ως αποτέλεσμα. Εάν, παρά τον πακτωλό κονδυλίων που ξόδεψε η ΕΕ και τον μαζικό και απόλυτο έλεγχο των ΜΜΕ, τελικά, σχεδόν το 1/3 των Ευρωπαίων πολιτών καταφέρει να ρίξει καθαρή ψήφο ενάντια στην ΕΕ ―που αποτελεί τον κύριο εκφραστή της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) στον γεωγραφικό χώρο μας― αυτό θα είναι μια ιστορική επιτυχία των λαών της Ευρώπης. Μιλώ για «καθαρή» ψήφο ενάντια στην ΕΕ, (σαν αυτή που φαίνεται θα ρίξουν οι ψηφοφόροι στη Γαλλία, όπου μόνο το 39% θεωρεί θετική τη συμμετοχή στην ΕΕ!) για να την διακρίνω από τις απατηλές απομιμήσεις της. Δηλαδή, τη ψήφο σε κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, όπου ανήκει και ο ΣΥΡΙΖΑ, που καταδικάζουν την «ΕΕ της Μέρκελ», λες και θα μπορούσε να υπάρξει και άλλη ΕΕ που θα εφάρμοζε διαφορετικές πολιτικές από αυτές που επιβάλλει η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Όμως, τότε, γιατί άραγε η ΕΕ, πολύ πριν την Μέρκελ, επέβαλλε με τις συμφωνίες Μάαστριχτ, Λισσαβόνας κ.λπ. τις ίδιες αυτές πολιτικές που εφάρμοσαν πιστά οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, ήδη από την δεκαετία του ’90, δηλαδή:

  • την δραστική συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, με τον διαρκή στραγγαλισμό των κοινωνικών δαπανών (Υγεία, Παιδεία, συντάξεις κ.λπ.);
  • την ριζική αποδιάρθρωση του ευρύτερου δημοσίου τομέα μέσα από το ξεπούλημα κάθε εθνικοποιημένης επιχείρησης;
  • την απελευθέρωση (δηλαδή την ελαστικοποίηση) της αγοράς εργασίας, μέσα από την ουσιαστική κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων;
  • το άνοιγμα της ίδιας αγοράς που έχει δημιουργήσει μαζικά μεταναστευτικά ρεύματα από την περιφέρεια της ΕΕ προς τα μητροπολιτικά κέντρα, τα οποία συμπιέζουν τους μισθούς παντού προς όφελος των κερδών;
  • την γενική απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου που επιτρέπει στις πολυεθνικές, που κυβερνούν σήμερα την παγκόσμια οικονομία, να επιβάλλουν τον σημερινό εργασιακό Μεσαίωνα και το πετσόκομμα των μισθών, με την απειλή να μετακομίσουν σε άλλους επενδυτικούς «παραδείσους» (τύπου Ινδίας, Κίνας κ.λπ.);
  • την απελευθέρωση των αγορών εμπορευμάτων (αγαθών και υπηρεσιών), δήθεν για να βοηθήσουν τους καταναλωτές, κατακλύζοντας τις αγορές με εισαγόμενα προϊόντα από επενδυτικούς «παραδείσους» ―πράγμα που σημαίνει μαζική ανεργία, (ή την συγκάλυψή της με «συμβόλαια μηδενικών ωρών», όπου ο εργαζόμενος είναι στο απόλυτο έλεος του εργοδότη αν και πότε θα εργαστεί) και φτώχεια για τους πολλούς, προς όφελος των λίγων ευνοημένων από την παγκοσμιοποίηση; 

Και για να έλθουμε στην Ελλάδα, είναι αλήθεια ή ψέματα ότι οι παραπάνω «ελευθερίες» που μας επέβαλλε η ΕΕ οδήγησαν:

  • στην αποδιάρθρωση του αγροτικού τομέα, όπου είχαμε αυτοδυναμία σε πολλά βασικά προϊόντα πριν από την ένταξή μας, και στην μαζική ερήμωση της υπαίθρου, καθώς και στο κλείσιμο της δασμοβίωτης βιομηχανίας μας, με αποτέλεσμα να εισάγουμε σήμερα σχεδόν τα πάντα;
  • στην «παγίδα του Χρέους» στην οποία μπήκε η Ελλάδα ήδη από την πρώτη δεκαετία της ένταξής μας, εφόσον η αυξανόμενη κατανάλωση, χωρίς αντίστοιχη παραγωγική δομή, αναγκαστικά καλυπτόταν από τις φθηνές εισαγωγές;
  • στην Χρεοκοπία, όταν την προηγούμενη δεκαετία πολλαπλασιάσαμε τον δανεισμό μας, χάρη στο ισχυρό νόμισμα που μας έδωσαν οι «εταίροι» μας, παίρνοντας για αντάλλαγμα κάθε ίχνος οικονομικής και επομένως εθνικής κυριαρχίας μας, με αποτέλεσμα σήμερα η χώρα μας να είναι ένα καθαρό προτεκτοράτο της ΕΕ και της Υ/Ε;

Αυτό σημαίνει ότι, ακόμη και αν αύριο μας χάριζε κάποια «καλή» Μέρκελ όλο το Χρέος, θα ήταν ζήτημα ελαχίστου χρόνου να επανέλθουμε στην ίδια παγίδα του Χρέους, όσο οι αγορές μας είναι ανοικτές και απελευθερωμένες και η παραγωγική δομή κατεστραμμένη. Απλώς τότε οι νέες πολιτικές λιτότητας θα είχαν στόχο την αναγκαστική προσαρμογή των καταναλωτικών δαπανών στα τουριστικά έσοδα, την μόνη, σχετικά σίγουρη, πηγή εσόδων μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους αποτελεί εξαπάτηση του λαού να αποκρύπτει σύσσωμη η Αριστερά μας, (εκτός του ΚΚΕ), την πραγματική αιτία της σημερινής καταστροφής ―δηλαδή την ίδια την ένταξή μας στην ΕΕ― και να μέμφεται απλώς τις πολιτικές λιτότητας, τα Μνημόνια, το Χρέος, την κακή διαχείριση του κ.λπ. Άλλοι πάλι (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ κ.λπ.), αντί να εξηγούν στον λαό ότι η βασική αιτία της καταστροφής είναι η ένταξή μας στην ΕΕ και η παγκοσμιοποίηση, μιλούν απλά για έξοδο από το Ευρώ (που από μόνη της, τελικά, θα ήταν επίσης καταστροφική, όπως άλλωστε και η δραχμή στο παρελθόν), και για «απεμπλοκή» ή «ρήξη» με την ΕΕ, σε τρία τέρμινα, χωρίς βέβαια να αναφέρονται καν στην παγκοσμιοποίηση που είναι η απώτερη αιτία των πολιτικών της ΕΕ! Τέλος, οι διάφοροι οικολόγοι οδύρονται για το ξεπούλημα των παραλιών μας, λες και δεν είναι οι ίδιες οι πολιτικές της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που υλοποιεί η ΕΕ (στο όνομα της οποίας οι ίδιοι πίνουν αγιασμό!) που επιβάλλει το γενικό ξεπούλημα, όχι βέβαια μόνο σε εμάς αλλά και σε κάθε Ευρωπαϊκό λαό που διαθέτει «εκμεταλλεύσιμες» παραλίες (Ιταλία, Ισπανία κ.λπ.)

Είναι αυτή ακριβώς η χρεοκοπία της Αριστεράς, καθώς και το γεγονός ότι ακόμη δεν έχουν οργανωθεί «από κάτω» παλλαϊκά Μέτωπα Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (με στόχο την έξοδο από την ΕΕ και την οικονομική αυτοδυναμία, στο πλαίσιο νέων οικονομικών Ενώσεων, εθνικά και οικονομικά, κυρίαρχων λαών), αυτό που οδηγεί τα λαϊκά στρώματα σε κόμματα που υιοθετούν άμεσα ή έμμεσα αντί-ΕΕ στάση. Οι ελίτ, μαζί με την «Αριστερά», ονομάζουν τα κόμματα αυτά «λαϊκίστικα» , ακροδεξιά κ.λπ., αλλά τα λαϊκά στρώματα που στρέφονται σε αυτά δεν το κάνουν βέβαια γιατί ξαφνικά έγιναν «φασίστες», όπως βολεμένοι «αριστεροί» θρασύτατα τους χαρακτηρίζουν. Μολονότι σε κάποια από τα κόμματα αυτά υπάρχουν Ισλαμοφοβικές και ρατσιστικές τάσεις, τα λαϊκά στρώματα έλκονται βασικά από αυτά γιατί αντιμετωπίζουν πρόβλημα επιβίωσης στη ΝΔΤ και την ΕΕ, στην οποία η Αριστερά (που κάποτε τα εκπροσωπούσε) είναι σήμερα πλήρως ενσωματωμένη…

 

 

ανακοίνωση

ΘΕΣΕΙΣ ΜΕΚΕΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΑΪΟΥ 2014

Μάης, 17 2014
ΘΕΜΑ: Προτεκτοράτο μέσα στην ΕΕ ή Αυτοδύναμη Οικονομία ως βάση ενός νέου διεθνισμού;

1. Οι ευρωεκλογές καθώς και οι τοπικές εκλογές του 2014 παίρνουν εντελώς διαφορετική σημασία από κάθε προηγούμενη εκλογή αφού, εαν εκδηλωνόταν μαζικά η λαϊκή αγανάκτηση για την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, στην οποία έχουν καταδικάσει τα λαϊκά στρώματα οι ξένες και ντόπιες ελίτ που διαχειρίζονται την καταστροφή αυτή, θα είχαν καθοριστική σημασία για τις μελλοντικές εξελίξεις.

2. Για εμάς που θεωρούμε ότι η αιτία της καταστροφής ΔΕΝ είναι το Χρέος, το οποίο είναι απλά σύμπτωμα μιας πολύ βαθύτερης κρίσης, το ζήτημα δεν είναι απλά να καταψηφίσουμε τα κόμματα και τους πολιτικάντηδες που ψήφισαν και στήριξαν τα μνημόνια και τους μνημονιακούς νόμους (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ κ.λπ.) ούτε να υπερψηφίσουμε αυτούς που θα μας φέρουν καλύτερα μνημόνια με πιο ανθρώπινους όρους, μέσα στην ίδια την ΕΕ που μας καταδίκασε σε αυτά (ΣΥΡΙΖΑ), ούτε όμως και όλους αυτούς στην Αριστερά που με ημίμετρα (έξοδο μόνο από το Ευρώ) και μασημένα λόγια για το κρίσιμο θέμα της ΕΕ ουσιαστικά αποπροσανατολίζουν τα λαϊκά στρώματα για το τι πρέπει να γίνει για την έξοδο από τη καταστροφή (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, Σχέδιο Β κ.λπ.). Και φυσικά δεν ασχολούμαστε με τα γελοία κόμματα-τσόντα όπως το ΠΟΤΑΜΙ που έστησαν τα ΜΜΕ με τη βοήθεια αρχολίπαρων «ανθρώπων των Γραμμάτων και της Τέχνης» που θα μας σώσουν γιατί είναι …καλοί και σοβαροί άνθρωποι!

3. Για εμάς η καθοριστική αιτία της καταστροφής είναι  η ίδια η εσνωμάτωση της χώρας στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλεύθερης παγκοσμιοποίησης που επέβαλαν οι ξένες ελίτ σε αγαστή σύμπνοια με τις δικές μας πλιατσικολογούσες ελίτ. Η ενσωμάτωση αυτή ολοκληρώθηκε με την ένταξη μας στην ΕΕ το 1981 και μετά 30 χρόνια με την ένταξη μας στο νόμισμα της το Ευρώ. Ήταν η ένταξη μας στην ΕΕ που κατέστρεψε τη παραγωγική δομή της χώρας, διαλύοντας αρχικά την δασμοβίωτη μικρο-βιομηχανία μας και στη συνέχεια ακόμη μια σχετικά αυτοδύναμη γεωργία. Η αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής έφερε το Χρέος (αφου βαθμιαία αναγκαστήκαμε να εισάγουμε τα πάντα) το οποίο στη συνέχεια εξογκώθηκε με τη βοήθεια του «ισχυρού» νομίσματος που μας έδωσαν οι Ευρωπαϊκές ελίτ, παίρνοντας μας την οικονομική (και επομένως και εθνική) κυριαρχία.

4. Έτσι, η αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής που μας επέβαλε η ΕΕ έφερε το μαζικό Χρέος και αυτό με τη σειρά του τα Μνημόνια και τους αποικιακούς Νόμους που μας μετέτρεψαν σε κανονικό προτεκτοράτο. Και αυτό δεν έγινε μόνο σε εμάς αλλά σε κάθε χώρα που ενσωματώθηκε στη ΝΔΤ, με σημαντικές βέβαια αποκλίσεις ανάλογα με την προυπάρχουσα οικονομική δομή. Οι εργασιακές συνθήκες Μεσαίωνα, η μαζική φτώχεια και υπο-απασχόληση χαρακτηρίζουν κάθε χώρα ενσωματωμένη στη ΝΔΤ, αλλά φυσικά το μέσο οικονομικό επίπεδο των χωρών από όπου ξεκινάν οι υπερεθνικές επιχειρήσεις οι οποίες ελέγχουν σήμερα την παγκόσμια οικονομία είναι ανώτερο από αυτό των υποτελών χωρών. Εντούτοις, οι τεράστιες ανισότητες στο εσωτερικό κάθε ενσωματωμένης χώρας στη ΝΔΤ είναι κοινές.

5. Η λύση επομένως για μας είναι να παλέψουμε αρχικά για να σπάσουμε τα δεσμά μας από την ΝΔΤ, με την απεξάρτηση από τους θεσμούς της παγκοσμιοποίησης γενικά, και την άμεση μονομερή έξοδο από την ΕΕ και την Ευρωζώνη ειδικότερα, παράλληλα με την αναγκαία αλλαγή των γεωπολιτικών προσανατολισμών ώστε να συνταχθούμε με το στρατόπεδο των λαών που αγωνίζονται σήμερα για την οικονομική και εθνική κυριαρχία τους

6.  Αυτό μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την ανάδυση ενός μαζικού παλλαϊκού ΜΕΚΕΑ που θα επιβάλλει κυβέρνηση ΜΕΚΕΑ για να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα με στόχους όπως αυτοί που προτείνουμε:

http://www.periektikidimokratia.org/anakoinoseis/2012-02-29/metopo-koinonikis-ethnikis-apeleftherosis

 

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΠΛΩΣ ΤΩΡΑ ΑΡΧΙΖΕΙ…

 

ΜΕΤΩΠΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ (ΜΕΚΕΑ) http://www.mekea.org/...Συνέχεια »

Εκφασισμός και φασισμός-μαϊμού

Μάης, 10 2014
2013-09-25T190145Z_1554025020_GM1E99Q07XX01_RTRMADP_3_GREECE-FASCISM_0-300x336.jpg

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία (11 Μαΐου 2014)


Η άνοδος του φασισμού και άλλα παραμύθια (2)

 

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

 

Η ανηλεής σφαγή τουλάχιστον 46 άοπλων διαδηλωτών στην Οδησσό από τους πραξικοπηματίες της Χούντας του Κιέβου, την οποία διόρισε η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) των γνωστών εγκληματιών Ομπάμα (νομπελίστα Ειρήνης!), Άστον κ.λπ., είναι στην πραγματικότητα η απόλυτη απόδειξη του εκφασισμού της Υ/Ε. Στόχος της ήταν η κατατρομοκράτηση του λαού της Ανατολικής Ουκρανίας που σήμερα κινητοποιείται με αιτήματα όχι μόνο εθνικής αλλά και κοινωνικής απελευθέρωσης, ώστε να υποταχθεί στα σχέδια της Υ/Ε και των εκτελεστικών οργάνων της στο Κίεβο. Την ίδια φασιστική τακτική ανηλεών σφαγών άλλωστε χρησιμοποίησε η ίδια Υ/Ε στη Λιβύη χθες, καθώς και στη Συρία σήμερα, εφόσον μόνο με ανάλογες σφαγές μπορεί να υποτάξει τους αντιστεκόμενους Λαούς που μάχονται για την οικονομική και εθνική ανεξαρτησία τους, ενάντια στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Όμως, άλλο εκφασισμός και άλλο φασισμός, και η εσκεμμένη σύγχυση που επιχειρούν κάποιοι στην «Αριστερά», οι οποίοι φθάνουν να μιλούν ακόμη και για «Ευρωατλαντικό φασιστικό άξονα» (λες και είμαστε κάπου στον Μεσοπόλεμο!), δημιουργεί ακόμη παραπέρα σύγχυση και αποπροσανατολισμό στα λαϊκά στρώματα που είναι τα θύματα της παγκοσμιοποίησης. Το τελικό αποτέλεσμα είναι, βέβαια, ότι τα στρώματα αυτά, όταν συνειδητοποιούν την εξαπάτησή τους από μια χρεοκοπημένη «Αριστερά», της οποίας η σημερινή πνευματική φτώχεια δεν της επιτρέπει να αντιληφθεί τη σημασία της ΝΔΤ που θεμελιώνεται στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και την ανάγκη άμεσης εξόδου από την ΕΕ, απλά της γυρίζουν την πλάτη. Αυτό ήδη έχει συμβεί παντού στην Ευρώπη, όπου τα θύματα της παγκοσμιοποίησης πλαισιώνουν εθνικιστικά ή ακόμη και ρατσιστικά κόμματα, που εκφράζουν την αγανάκτησή τους για την απώλεια οποιασδήποτε οικονομικής ή εθνικής κυριαρχίας.